Cyber space mega super fast link internet cafe, Delhi, India, 11 december 2002

Aantal dagen onderweg: 90. Afgelegde route sinds Kathmandu: Kathmandu - (bus) - Sunauli - (bus) - Gorakhpur - (trein) - Delhi - (trein) - Ajmer - (taxi) - Pushkar - (bus) - Jaisalmer - (bus) - Jodhpur - (bus) - Udaipur - (bus) - Jaipur - (bus) - Agra - (trein) - Jhansi - (bus) - Khajuraho - (bus) - Satni - (trein) - Umaria - (jeep) - Bhandavgar NP - (jeep) - Satni - (trein) - Varanasi - (trein) - Delhi.

Filmarchief: 2 uur en 55 minuten.

Nieuwe indrukken:

Mogen wij even uw aandacht?
In India worden alle zintuigen, soms 24 uur per dag (zoals in Pushkar waar de goden de klok rond luidruchtig worden bezongen) gebombardeerd met informatie. En dan heb ik het niet over een 21e eeuws precisie-bombardement. We hebben het hier over een bommentapijt van de hoogpolige Bonaparte variant. Type Rotterdam. De enige ontsnapping aan deze information-overload die ik me kan voorstellen is jezelf opsluiten in de plee van een vijf-sterren hotel. Op bepaald niet unieke momenten wring je jezelf in India na een slapeloze rit met de nachtbus (bij voorkeur met 3 uur vertraging - exclusief reparatietijd voor lekke banden), met blauwe knieen uit je stoel en strompel je naar de uitgang, waar in het felle zonlicht 675 ricksja bestuurders, 814 hotel-pushers, 65 koeien, 200 honden en 10.000 vliegen je van harte welkom heten. Maar ze zijn allemaal blij dat je er bent. Vanaf dat moment dien je de tolerantie-knop op maximaal te zetten. In beide oren gonst het van de hotel-aanbiedingen en ricksja-record-tijden van busstation naar hotel. Voor je ogen wapperen foto-boeken, business-kaartjes en vliegt je rugzak (die vanaf het dak van de bus naar beneden wordt gelazerd) voorbij. Op je tong plakt een laag stof van de rit over onverharde wegen van de afgelopen nacht en in je neus, voor zover er nog iets doorkomt, geurt het naar diesel, koeienstront en zweet. Ondertussen probeer je met je dijen en je middel te voelen of er niet iemand je portemonnee en papieren probeert te jatten en met je 6e zintuig hou je de camera in je day-pack in de gaten. Vooral 's avonds is het feest, want dan moet je onder het lopen ook nog eens over de slapende Indianen, koeien en honden zien heen te stappen. Kost enige energie. Maar als je dit weet op te brengen is het geweldig. En het was bijna iedere dag geweldig.

Wij helpen u graag van uw geld af
Onze ervaring leerde dat 95% van de mensen die je als blanke toerist in India ontmoet ricksja-bestuurders, hotel- en winkel-pushers zijn. De meerderheid (procentje of 80) van deze groep tracht je ofwel een prijs in rekening te brengen die iets boven dat van de lokale consument ligt (procentje of 400), ofwel ze leveren je de aangeboden dienst gedeeltelijk, ofwel ze leveren de dienst niet zelf, maar proberen commissie op te strijken van degene die de dienst levert. We hebben zo'n beetje alle ouwe en enkele nieuwe toeristen-naai-trucks de revue zien passeren; bestuurder gaat akkoord met de prijs voor een ricksja maar beweert bij aankomst dat het om een prijs per persoon ging (in je eerste week in India ga je hier nog over in discussie, in je laatste week vertel je 'm dan ie dan naar het hele bedrag kan fluiten), bestuurder zet je af op een plek waarvan hij beweert dat het de afgesproken buurt is, maar het is enkele kilometers daar vandaan (dus nooit betalen voordat je aan tenminste 3 voorbijgangers hebt gevraagd waar je bent), bestuurder vertelt je dat je voor vertrek naar je hotel eerst in dit kantoortje het hotel moet boeken (commissie-truuk) etc. etc. etc. De hele dag door, week in week uit. Toerist-onvriendelijk volk. Het is me werkelijk een raadsel hoe in dit Kharma gevoelige land niet meer volk bevreesd is voor een reincarnatie als straatrat.

Van de 5% die niet tot bovengenoemde groep behoorde was de meerderheid bijzonder vriendelijk en behulpzaam. Tot een niveau waar je verlegen van werd. Zo werden we in de trein van Gorakhpur naar Delhi door een familie uitgenodigd om het huwelijk van hun dochter mee te vieren in Bikaner (Rajasthan). In de trein van Satna naar Umaria stond een ouder echtpaar er op dat we 1 van hun bedden als zitplaats gebruikten (waarvan een chronisch tekort was) en de maaltijd met hun deelden.

Where you from my friend?
Op een gemiddelde dag wordt je tussen de 150 en 200 keer gevraagd hoe je heet en waar je vandaan komt (meestal door hotel- en winkel-pushers). Leyla heeft hier bijzonder veel geduld mee en is in alle antwoorden nog altijd Leyla uit Spanje. Ik werd na 2 weken Frits en ik kwam van Pluto. Leuk bijkomend effect is dat Frits hier meestal wordt uitgesproken als Fiets. Aangenaam. Fiets van Pluto.

Overige indrukken
De Nepalese slaaphond (zie verslag Nepal) komt ook in India voor. Alle honden liggen hier te pitten, bij voorkeur op vluchtheuvels. Misschien slapen ze niet maar houden ze zich schijndood voor de Indianen (geen onbegrijpelijke reactie). Het zijn er zo veel dat ik me wel eens heb afgevraagd hoeveel gereincarneerde ricksja-bestuurders er tussen zitten.

In Utter Pradesh is de spencer de hoeksteen van de Indiase mannen-mode. De spencer is hier zelfgebreid en wordt een aantal maten te groot gedragen.

Hoewel India beduidend toeristischer is dan China, was van buitenlands massa-toerisme op onze route nergens sprake. Als er er al massa's te zien waren, dan waren het, bijvoorbeeld in Agra, de Indianen zelf. Opmerkelijk onder de buitenlandse toeristen is overigens het grote aantal reizigers dat in een Jesus look alike wedstrijd verwikkeld lijkt te zijn. Potentiele winnaars zijn de Israeliers. Maar die hebben dan ook een begrijpelijke voorsprong.

Gezien en gedaan: Rajasthan

In Rajastan weten de mannen de transitiefase naar de spencer succesvol af te houden en sieren de meest kleurrijke tulbanden menig Rajasthaans hoofd. Rajasthan grenst aan de Great Thar Desert en zodra je hierbij in de buurt komt wordt je warm aanbevolen een kamelen-safari te maken. In Jaisalmer hebben we ons door een doortastende hotel-eigenaar laten strikken voor een safari van 3 dagen. Een kamelen-safari is een safari waarbij je alleen kamelen ziet. Eerst ga je met de jeep een stukje de woestijn in. Vervolgens wordt je op een kameel gezet en er 2 dagen later met een volledig afgeschaafde reet weer afgehaald. Het laatste deel van de 3e dag rij je weer terug op de zachte achterbank van de jeep met een broek vol pleisters en vaseline.

De kameel wordt bestuurd door 2 touwtjes, die verbonden zijn met een pen door de neus. Van de kameel. Op de kamelen-markt van Pushkar hebben we aanbrengen van een dergelijke pen van een afstandje gade geslagen, maar ik kan je verzekeren dat dit niet tot de meest gelukkige dagen van de kameel behoort. De kameel wreekt zich de rest van z'n leven voor deze marteling door om de 5 minuten jouw neus te teisteren met een sterk geconcentreerde kamelen-scheet. Bij het eerste salvo kost het enige moeite om niet onmiddellijk uit je zadel te flikkeren. Daarna went het maar echt lekker wordt het nooit. Had menige cent over gehad voor 2 goeie camel-filters. Afgezien van de verbijsterende flatulentie is kameelrijden een leuke, zij het wat relaxte bezigheid. Het grootste deel van de dag waggel je met 0,4 km/uur door de woestijn, een ritme waarbij je op dient te passen niet in slaap te vallen. Op de minst enerverende delen van onze route ben ik gaan zitten lezen. Erg prettig zijn de 2-urige lunches op een paar dekens in de schaduw van een zeldzame boom, terwijl de gids en kok op een houtvuurtje rijst en linzen-herrie voor je koken.

En daarmee komen we op mijn grootste probleem met Rajasthan; vegetarisch eten. Op de safari laad je begrijpelijkerwijs geen Zanussi 3-sterren vrieskist op je kameel, dus dat werd 3 dagen linzen, rijst en Chapati (Indische pannekoek) met kerrie. In Pushkar, een heilige stad waar we 5 dagen verbleven, zijn alle maaltijden verplicht vegetarisch. Zelfs eieren zijn taboe. Moet je net mij hebben. Had ik in Kathmandu nog persoonlijk het lokale Yak- en Buffelbestand gedecimeerd door bijna iedere dag sizzler-steak naar binnen te schuiven, kom ik 2 dagen later in een vegetarische woestijn terecht. Wat niet meehielp was dat er tijdens ons verblijf in Pushkar een kamelenmarkt gaande was. Heb menig uurtje met een rommelende maag kwijlend langs alle kwaliteitskamelen geslenterd.

Reeds in Rajasthan werd me overigens bijzonder duidelijk waarom de Moslims en Hindi respectievelijk geen varkens en koeien eten; het zijn de nationale stofzuigers van India. In iedere stad vreet een aanzienlijk leger koeien en varkens de goten en stoepen schoon. Kan geen Nilfisk tegenop. En het is echt geen 16 granen ontbijt wat ze daar in die goot aantreffen. Zelfs zonder enige religieuze overtuiging bedenk je je 2 keer voor je in India rund- of varkensvlees bestelt. De consequentie is dat zelfs in McDonalds geen hamburger op het menu staat. De Big Mac van India is de McChicken Maharaja. Beetje pittig maar wel lekker.

Enige hoogte- en dieptepunten:

. Inkopen doen met Leyla in Jaisalmer. Als een trial voor de winkel in Granada van een kennis van Leyla, hadden we min of meer de vrije hand in het inkopen van een kleine partij (kilootje of 10) Indiase tafelkleden, beddespreien, gordijnen, kussenslopen en tassen. Geweldige ervaring om uitgerekend in India, het land van de volkomen intransparante prijzen, eerst eens bij verschillende detailhandelaren de prijzen te zien kelderen van algemeen toeristen-niveau (voordat je duidelijk maakt om welke hoeveelheden het gaat) naar bijzonder goede vriend-niveau (nadat ze lucht van de kwantiteit hebben gekregen). Met enig doorvragen en het nodige geduld kom je vervolgens bij groothandelaren terecht. Maar het wordt pas echt leuk als ze de boekhouding erbij halen om je te overtuigen dat je dezelfde prijs betaald als een importeur in Engeland. Natuurlijk tegen dit niveau ook het nodige voor ons zelf ingeslagen.

. Ander hoogtepunt vormde de forten van Rajasthan. Heb me met name lopen vergapen aan het fort van Jodhpur, dat enige tientallen meters boven de stad uitsteekt en me deed terugdenken aan de tijd dat ik zelf nog met plastic kastelen, ridders en indianen speelde (ongeveer tot m'n 32e). Die indianen verschenen overigens bij gebrek aan voldoende ridders op het toneel. Ook bijzonder fraai was het fort van Jaisalmer, dat uitkeek over de Thar woestijn.

. Dieptepuntje was het moment van terugkeer van de kamelen-safari, toen bleek dat de zogenaamd bijzonder veilige opslagruimte van het hotel niet alleen onze tassen, maar ook een bijzonder hongerige rat 3 dagen opgesloten had gehouden. Die rat heeft dus kans gezien om door de buitenkant van m'n rugzak, Leyla's sjaal en mijn 14 keer gevouwen lakenzak heen te vreten. Nou had m'n lakenzak na 2 maanden wel een sopje verdiend, dus ik vrees dat je als rat stevig in je schoenen moet hebben gestaan om, zelfs met de deurkruk in je hand, de verleiding van exotische Hollandse kaaslucht te weerstaan. Laat staan als je 3 dagen opgesloten zit. Een andere rat, met een tulband en een naaimachine, heeft met 2 stukken tentdoek het gat gedicht. Hij liep tijdens de hele herstel-actie heen alle 200.000 Hindi-goden bij elkaar te vloeken dat hij mij er als toerist (zo vertelde m'n hoteleigenaar - die voor de reparatie betaalde en alles fijntjes vertaalde) 4x de normale prijs voor had kunnen vragen.

Gezien en gedaan: Bhandavghar National Park

Een ander hoogtepunt dat ik niet onvermeld wil laten was ons bezoek aan Bhandavghar, 1 van India's vele nationale parken. In 3 speursessies per jeep van totaal ongeveer 10 uur, hadden we de mazzel om van ongeveer 30 meter afstand 1 van de laatste (als het een beetje tegenzit) wilde tijgers te beloeren. De volle 5 minuten dat we hem tijdens het drinken bekeken bleef hij ons - zonder 1 keer te knipperen - aanstaren. Had persoonlijk hetzelfde gedaan; mijn nieuwe videocamera is van een ongekende schoonheid.